Waarom je precies weet wat niet klopt… en het toch niet verandert

A peaceful meditation space designed for mindfulness practice.

Waarom je precies weet wat niet klopt… en het toch niet verandert

Er is een punt waarop je het gewoon weet. Niet omdat iemand het je uitlegt en ook niet omdat je er lang genoeg over hebt nagedacht, maar omdat je het voelt. In je lijf, in hoe iets leeg begint te worden, in de manier waarop je energie langzaam weglekt op plekken waar je blijft hangen.

Het zit in kleine momenten. In hoe je ’s ochtends opstaat, in hoe stil het wordt als je even niets doet en in dat ene gevoel dat je net zo lang wegdrukt tot je weer doorgaat.

Je weet het, en toch verander je niets.

Dat lijkt onschuldig. Alsof je er nog niet klaar voor bent, alsof het nog even tijd nodig heeft, alsof er nog iets ontbreekt voordat je die stap kunt zetten. Maar dat is niet wat hier gebeurt.

Vanaf dit punt ben je niet meer aan het zoeken, je bent aan het uitstellen.

Je hebt geen gebrek aan inzicht, je vermijdt de consequentie. Je kunt jezelf blijven vertellen dat je het nog niet zeker weet of dat je het eerst beter wilt begrijpen, maar ergens weet je dat dat niet klopt. Je weet dat die relatie niet meer klopt, je weet dat dat werk je leegtrekt en je weet dat je jezelf inhoudt op plekken waar je eigenlijk ruimte wilt nemen.

Je weet het, alleen leef je er niet naar.

Niet omdat je het niet ziet, maar omdat je al voelt wat er gebeurt als je er wél naar gaat leven. Dat er iets moet verschuiven, dat je iets moet loslaten, dat je misschien iemand teleurstelt en dat je iets opgeeft waar je ooit zekerheid in vond. En vooral voel je dat je niet meer terug kunt naar hoe het was.

En dus stel je het uit.

Dit soort dingen komen niet ineens. Ze blijven terugkomen, in kleine signalen, in stiltes en in dat ene gevoel dat steeds net onder de oppervlakte blijft. Je zegt tegen jezelf dat je er later wel naar kijkt, dat het nu niet het moment is en dat je er nog niet aan toe bent.

Maar wat je in werkelijkheid doet, is erlangs leven.

Je voelt het en je beweegt er omheen.

En elke keer dat je dat doet, gebeurt er iets subtiels. Het wordt makkelijker om het opnieuw te negeren en tegelijkertijd raak je verder verwijderd van het punt waarop je er nog vanzelf naar zou handelen.

En daar begint het te schuren.

Want op het moment dat je voelt dat iets niet klopt en je gaat door alsof het wel klopt, maak je een keuze. Je kiest voor het bekende, voor het veilige en voor het vermijden van wat het van je vraagt. Misschien voelt dat niet als een bewuste beslissing, maar dat is het wel.

Je kiest niet één keer, je kiest elke dag een beetje.

En elke keuze heeft een prijs.

Dat is het stuk waar de meeste mensen niet willen kijken. Zolang je denkt dat je nog niets hebt gedaan, lijkt het alsof er ook geen consequentie is. Maar die is er wel. Je betaalt met je energie, met je levendigheid en met het gevoel dat je echt aanwezig bent in je eigen leven.

Je merkt het aan hoe vlak iets kan voelen wat ooit betekenis had, aan hoe je minder snel geraakt wordt maar ook minder echt iets voelt, en aan hoe je doorgaat zonder dat je nog werkelijk beweegt.

Niet in één keer, maar langzaam. Net genoeg om het te blijven negeren en precies te weinig om jezelf wakker te schudden.

Totdat er een moment komt waarop dat niet meer werkt.

Waarop je merkt dat je moe wordt van jezelf. Niet van je leven, maar van het blijven doen alsof het nog klopt, van het blijven dragen van iets wat eigenlijk al te zwaar is geworden.

Dat is de plek waar je geen verhaal meer hebt om op terug te vallen, geen uitleg die het weer logisch maakt en geen reden om het nog langer uit te stellen.

Alleen dit blijft over:

Je weet het, en je kiest nog steeds om er niet naar te leven.

En dat besef is confronterend. Niet omdat er iets mis is met je, maar omdat je ineens ziet dat je geen slachtoffer bent van je situatie.

Je houdt hem zelf in stand.

Niet expres en niet bewust, maar wel echt.

Als je dit leest en ergens voelt dat dit over jou gaat, dan is er niets nieuws gezegd. Je wist dit al. Niet als gedachte, maar als iets wat al langer onder de oppervlakte aanwezig is.

De vraag is alleen hoe lang je nog blijft kiezen voor wat je al kent, terwijl je weet dat het je steeds verder bij jezelf vandaan houdt.

En op een gegeven moment verschuift die vraag.

Dan gaat het niet meer over of je het ziet, maar over of je bereid bent om ernaar te gaan leven.

En dat is het punt waarop alles verandert.