Het gat tussen je ziel en je lichaam (en hoe je lichaam je al lang probeert te sturen)

De 4 lagen van de mens, bovenaan de ziel, daaronder het onderbewustzijn, daaronder het bewustzijn en daaronder ons lichaam.

Je liegt tegen jezelf, niet hardop en ook niet bewust, maar in hoe je leeft.

Je weet allang dat er iets niet klopt. Je voelt dat je keuzes maakt die niet helemaal van jou zijn, dat je doorgaat op plekken waar je eigenlijk al klaar bent, en toch blijf je. Je verpakt het netjes, je noemt het twijfel of timing, maar ergens onder die woorden weet je precies dat dat niet is wat er speelt.

Er is iets in jou dat al verder wil.

En er is iets in jou dat dat tegenhoudt.

En precies daartussen ontstaat dat gevoel waar je niet omheen kunt. Dat lege, dat onrustige, dat stuk waarin niets echt landt, hoe goed je het ook probeert te begrijpen.

Je kunt erover nadenken wat je wilt. Je kunt blijven zoeken naar het volgende inzicht, het volgende gesprek, het volgende antwoord. Maar diep vanbinnen weet je dat het daar niet zit. Je probleem is niet dat je het niet begrijpt. Je probleem is dat je ergens niet doorheen gaat.

Er zijn momenten waarop dat ineens voelbaar wordt.

Je zit ergens, of je ligt in bed, en alles valt even stil. Niet rustig stil, maar confronterend stil. Alsof je ineens merkt dat je er wel bent, maar tegelijk ook niet helemaal aanwezig bent in je eigen leven.

Aan de buitenkant klopt het misschien nog steeds. Je doet wat je moet doen, je zegt wat er verwacht wordt, je houdt het draaiende. Maar vanbinnen voelt het dun, alsof er een laag ontbreekt die het echt maakt.

Wat je daar voelt, is geen vaag ongemak. Het is een onderbreking in de verbinding tussen vier lagen in jezelf: je ziel, je onderbewustzijn, je bewustzijn en je lichaam. En zolang die lagen niet met elkaar verbonden zijn, blijft dat gevoel terugkomen, hoe ver je ook denkt te zijn.

Je ziel is de plek waar het stil is. Daar zit geen twijfel en geen verhaal, daar hoef je niets te bedenken. Het is die laag in jou die allang weet wat klopt, nog voordat je er woorden aan geeft. Je hebt dat vast wel eens ervaren, een moment waarop iets ineens helder was zonder uitleg, waarin je voelde: dit is het.

Maar dat gevoel blijft vaak niet. Niet omdat het verdwijnt, maar omdat het onderweg ergens wordt tegengehouden.

Die eerste plek waar dat gebeurt, is je onderbewustzijn. Daar ligt alles opgeslagen wat je gevormd heeft, niet alleen wat je hebt meegemaakt, maar vooral wat je daaruit bent gaan geloven. Misschien heb je geleerd dat het veiliger is om je aan te passen, dat je beter stil kunt zijn dan te veel ruimte innemen, dat je pas gezien wordt als je voldoet.

Dat verdwijnt niet vanzelf. Het blijft actief op de achtergrond en vormt een filter waar alles doorheen moet. Wat vanuit je ziel omhoogkomt, gaat eerst door die laag heen, en als daar nog spanning of oude overtuigingen zitten, wordt de stroom afgeremd of vervormd. Je ziet het niet, maar je voelt het wel.

Wat er dan overblijft, komt in je bewustzijn terecht. Dat is de laag waarin je probeert te begrijpen wat er gebeurt. Je maakt er logica van, je geeft er woorden aan en je bouwt er een verhaal omheen dat klopt voor jezelf. Je zegt dat je nog niet klaar bent, dat het nog niet het juiste moment is, dat je het eerst beter wilt begrijpen. Het klinkt rustig en verstandig, maar vaak is het niets anders dan een vertaling van wat dieper vastzit.

En uiteindelijk komt alles in je lichaam terecht, en daar wordt het eerlijk. Je lichaam vangt op wat onderweg niet doorstroomt. In het begin zijn het subtiele signalen, een spanning die blijft hangen, een onrust die je niet kunt plaatsen, een vermoeidheid die niet logisch voelt. Maar als je daar overheen blijft gaan, worden de signalen sterker.

Je lichaam gaat harder praten.

Je energie zakt weg, klachten blijven terugkomen, of je voelt een leegte die je niet kunt oplossen door rust of afleiding. Niet omdat je lichaam tegen je werkt, maar omdat het je probeert te corrigeren. Je lichaam is geen eindstation, het is een richtingaanwijzer. Het laat zien waar de stroom wordt tegengehouden.

Wanneer je te lang los blijft van wat van binnenuit klopt, gaat je lichaam je afremmen. Niet als straf, maar omdat het systeem als geheel weer in lijn wil komen. Soms betekent dat dat je ineens niet meer door kunt op de manier waarop je bezig was. Niet omdat je zwakker wordt, maar omdat je ergens te lang overheen bent gegaan.

Het gat waar je het over hebt, zit dus niet tussen jou en je ziel. Je ziel is er nog, die is nergens heen. Maar de verbinding onderweg is onderbroken. De stroom begint bovenin, maar blijft ergens halverwege hangen, en alles daaronder probeert dat op te lossen. Je hoofd door te begrijpen, je lichaam door te signaleren.

Maar de echte beweging ontstaat pas wanneer die tussenlaag weer open komt.

Je hebt het verschil al gevoeld. Momenten waarop alles klopte, waarin je niet hoefde na te denken, waarin je energie had en vanzelf bewoog. In die momenten was er geen ruis in je onderbewustzijn en geen verhaal dat het tegenhield. De verbinding was open en de stroom liep door.

Daar zit het verschil. Niet in wat je weet, maar in wat er door je heen kan bewegen.

De vraag is dus niet wat je nog moet begrijpen. De vraag is waar in jou de stroom nog wordt tegengehouden voordat het je lichaam bereikt. En misschien nog eerlijker: waar geeft je lichaam al signalen die je tot nu toe hebt genegeerd?

Er is één ding wat je wel kunt vertrouwen.

Je lichaam liegt niet.Je ziel ook niet.

De verwarring zit ertussen.

In wat je ooit bent gaan geloven en in wat je jezelf bent gaan vertellen om het kloppend te maken.

Daar ontstaat de ruis en daar raak je jezelf kwijt.

 Je ziel is er al en die is nooit weggeweest.

Maar als je hem niet voelt in hoe je leeft, dan zit er iets tussen en je lichaam wijst je daar de hele tijd op.

En de vraag is alleen…

luister je?