Liefde als strijdtoneel (maar eigenlijk vecht je met jezelf)
- Gertjan van Willegen
- 2 apr
- 3 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 7 apr
Liefde als strijdtoneel (maar eigenlijk vecht je met jezelf)
Je zit tegenover elkaar en je voelt het alweer gebeuren., de spanning, de irritatie, dat onderhuidse gevoel dat je iets in jezelf moet verdedigen.
Je hoort jezelf dingen zeggen die je eigenlijk niet eens wílt zeggen of je klapt juist dicht en denkt: laat maar.
Ergens, heel eerlijk… weet je: hoe zijn we hier wéér beland?
En dit is niet de eerste keer en waarschijnlijk ook niet de laatste.
Het lijkt alsof je met de ander vecht
Maar dat is niet wat hier gebeurt.
Wat er tussen jullie gebeurt,speelt zich al veel langer in jou af.
De ander raakt iets aan en dat iets… reageert meteen in jou, zonder dat je er echt bij bent.
Het zit juist in die kleine momenten
Jij wil praten → de ander trekt zich terugJij trekt je terug → de ander gaat duwen en jij zoekt rust → de ander wil bevestiging
En voor je het weet zit je in een patroon dat je allebei kent, altijd hetzelfde rondje met andere woorden maar dezelfde energie.
En dan komt het moment dat je denkt: we passen gewoon niet bij elkaar
Maar vaak is dat te makkelijk.
Het gaat zelden over wat er nu gebeurt
Het gaat over wat dat moment in jou raakt.
Dat gevoel dat je moet vechten… is meestal oud.
Ooit heb je geleerd dat je iets moest doen om erbij te horen:
Je aanpassen
Jezelf inhouden
Sterk blijven
Of juist verdwijnen
En dat systeem staat nog steeds in de aan stand en als iemand dichtbij komt, gaat het volledig automatisch draaien.
De ander is niet het probleem (maar ook niet de schuldige)
De ander raakt iets in jou aan wat je zelf nog probeert te controleren, vermijden of beschermen.
En juist daar zit de spanning.
Niet in de ander. Maar in wat er in jou gebeurt zodra die ander iets doet.
Bijvoorbeeld:
Angst om verlaten te worden
Angst om jezelf kwijt te raken
Angst om niet genoeg te zijn
En voordat je het doorhebt, ben je aan het vechten om dat gevoel weg te krijgen.
Dus waar vecht je eigenlijk voor of tegen?
Niet om gelijk te krijgen en niet om de ander te veranderen.
Je vecht om iets in jezelf stil te krijgen en zolang je dat blijft doen, blijft de relatie het toneel waarop dat gevecht zichtbaar wordt, de spiegel die gezien mag worden.
Met verschillende partners, maar hetzelfde patroon.
Wat gebeurt er als je stopt met vechten?
Niet door je in te houden en niet door het “beter te doen”, maar door te kijken naar wat er écht gebeurt in jou.
Waar reageer je op?
Wat raakt je zo?
Wat probeer je te voorkomen?
En daar zit het werk, niet in de ander, maar in het stuk waar jij automatisch in schiet.
Misschien is dit het eerlijke stuk, dus wellicht ook pijnlijk:
Misschien is liefde geen strijdtoneel.
Misschien laat het je alleen zien waar jijzelf nog in strijd bent.
Zolang je dat gevecht buiten jezelf blijft voeren, blijft het zich herhalen ook in een eventuele nieuwe relatie.
Met een ander gezicht tegenover je, maar hetzelfde gevoel van binnen.
Voel je dat dit iets raakt?
Misschien herken je het.Misschien schuurt het.
Als je merkt dat je steeds in hetzelfde patroon terechtkomt, is het misschien tijd om daar eens echt naar te kijken?
👉 Voel je dat je daar een stap in wilt zetten,Neem dan contact op voor een koffiegesprek.
Opmerkingen