Wanneer je denken je leven overneemt (en jij dat slim noemt)

Ons brein kan een kruis of een kracht zijn.

Er komt een moment waarop je allang weet wat klopt. Niet omdat je het zo goed hebt uitgedacht, maar omdat je het voelt, in je lichaam, in de manier waarop iets ineens zwaar wordt of juist stilvalt.

En toch doe je niets. Niet omdat je het niet begrijpt, maar omdat je er opnieuw overheen denkt.

Laten we het eerlijk maken: je zit vast in je hoofd en je noemt het bewustzijn. Je analyseert, reflecteert, zoekt nog een inzicht, nog een laag, nog een verklaring. Onder al dat denken zit echter iets veel simpelers: je beweegt niet.

Je houdt jezelf voor dat je slim bezig bent, dat je eerst alles helder wilt hebben, geen fouten wilt maken en bewust keuzes wilt maken. Maar als je echt kijkt, gebeurt er iets anders. Je stelt uit; je vermijdt. Je houdt jezelf stil met gedachten die logisch klinken, maar ze brengen je nergens.

Hoe slimmer je bent, hoe subtieler dit proces wordt: je kunt het perfect verpakken, je kunt elk gevoel kapot analyseren, elke impuls wegredeneren en elk verlangen parkeren tot het “zeker genoeg” voelt. Zo bouw je iets wat lijkt op groei, maar in werkelijkheid gewoon stilstand is.

Ondertussen weet je lichaam het allang, alleen hoor je het niet meer, omdat je hoofd er continu tussendoor praat. Je voelt spanning en gaat het eerst verklaren. Je voelt verlangen en begint te twijfelen. Je voelt dat iets klaar is en verzint nog een reden om te wachten en nog voor je het doorhebt, heb je jezelf alweer onderbroken.

En dan vraag je je af waarom er niets verandert. Maar kijk eens eerlijk: je denkt jezelf uit elke beweging, nog voordat die echt kan landen.

Waarom je ziel je lichaam niet meer bereikt

Hier wordt het interessant, want het probleem zit dieper dan alleen “te veel denken”. Het zit in hoe de lagen in jou met elkaar samenwerken, of beter gezegd: niet meer samenwerken.

Je ziel geeft richting. Je lichaam geeft feedback en daartussen zitten je onderbewustzijn en je bewustzijn. Precies daar gaat het mis.

Je ziel communiceert niet in woorden. Die stuurt impulsen, richting en gevoelen; je lichaam vertaalt dat direct in spanning of ontspanning, in een duidelijk ja of nee. Maar voordat die lijn helder kan blijven, komt je denken ertussen.

Je bewustzijn begint te analyseren. Je onderbewustzijn gooit er oude patronen, angst en twijfel overheen. Wat er dan gebeurt is simpel: de boodschap van je ziel wordt vervormd nog voordat die je lichaam echt bereikt.

Wat eerst helder was, wordt ruis. Een duidelijk gevoel verandert in twijfel. Een richting wordt een vraagteken. Een “ja” verandert in een “misschien”. Je denkt dat je het kwijt bent, maar dat klopt niet. Het is alleen overstemd.

Je echte blokkade zit niet waar je denkt

De meeste mensen proberen dit op te lossen door nog meer te begrijpen: meer inzicht, meer bewustzijn, meer analyse. Maar dat is precies waar het misgaat en dan probeert het probleem op te lossen in dezelfde laag waar het ontstaat: je denken.

Je denken is hier niet de oplossing, maar de verstoring.

Dus laten we het helder neerzetten: je hebt geen gebrek aan inzicht; je hebt een overschot aan denken en zolang je blijft geloven dat nóg een inzicht je verder gaat helpen, blijf je doen wat je altijd deed: stilstaan, maar het gevoel hebben dat je bezig bent.

Je weet al wat je moet doen, alleen doe je het niet en niet omdat je het niet kunt, maar omdat je hoofd er iets van vindt, omdat het spannend is of omdat het geen garantie geeft.

Zeker ook omdat je het niet volledig kunt controleren en precies daar stap je eruit.

Echte verandering gebeurt nooit in je hoofd; die ontstaat op het moment dat je iets doet terwijl je hoofd nog twijfelt.

Dus de volgende keer dat je zegt: “Ik weet het niet meer”, wees dan eerlijk. Je weet het wel, maar je hebt alleen geleerd om er niet naar te luisteren.

Herken je dat je jezelf eindeloos kunt bezighouden in je hoofd, terwijl je ergens allang voelt dat het klopt? Dan ligt de beweging waarschijnlijk niet in meer begrijpen, maar in stoppen met jezelf te onderbreken.